چکیده :حاکمیتی که روزی فرزندان مظلوم ما را در خیابانها کشت و آن را انکار کرد، امروز نیز هتک حرمت شما دختران را انکار می کند؛ اما همانطور که گذشتِ زمان ثابت کرد که فرزندان این آب و خاک را به خاطر اعتراض به خاک و خون کشیدند، این ظلم به شما نیز از چشم مردم پنهان نخواهد ماند....
پروین فهیمی، مادر سهراب اعرابی از شهدای جنبش سبز در یادداشتی به دختران میرحسین و رهنورد ضمن همدردی به خاطر هتک حرمت و آزاری که در روز عید غدیر و پس از ملاقات با مادر و پدرشان دیدند، نوشته است: فرزندان عزیز خود آگاهید که ما مظلومین و ما مادران آسیب دیده ی انتخابات چنان قلب مان از این همه ظلم جریحه دار شده است که مداوم به خدای خود پناه می بریم و از این همه ستم به فغان آمده و با خدای خود همیشه نجوا می کنیم و فریاد می زنیم ” پس کجاست مسلمانی که به یاریمان بشتابد ” مسلمانانی که به داد انسانهای مظلوم می رسند کجایند؟ انسانهایی که زیر بار ظلم نمی روند و ستم پیشه گان را حمایت نمی کنند.
متن نامه مادر سهراب اعرابی به دختران میرحسین و رهنورد که در اختیار کلمه قرار گرفته به شرح زیر است:
ظلمی که به شما عزیزان در عید غدیر شده است، چنان قلبم را به درد آورد که خواستم برایتان چند سطری را به عنوان همدردی بنویسم.
همچنان که خودتان نیز ابراز داشته اید هیچ کس نبود که ببیند با شما چه کرده اند. اما شما و ما می دانیم که خدایی مهربان خود شاهد این رفتار زشت و ناپسند بوده و مطمئنا چهره های بدسرشت را نزد همگان رسوا خواهد نمود.
فرزندان عزیز خود آگاهید که ما مظلومین و ما مادران آسیب دیده ی انتخابات چنان قلب مان از این همه ظلم جریحه دار شده است که مداوم به خدای خود پناه می بریم و از این همه ستم به فغان آمده و با خدای خود همیشه نجوا می کنیم و فریاد می زنیم ” پس کجاست مسلمانی که به یاریمان بشتابد ” مسلمانانی که به داد انسانهای مظلوم می رسند کجایند؟ انسانهایی که زیر بار ظلم نمی روند و ستم پیشه گان را حمایت نمی کنند.
حاکمیتی که روزی فرزندان مظلوم ما را در خیابانها کشت و آن را انکار کرد، امروز نیز هتک حرمت شما دختران را انکار می کند؛ اما همانطور که گذشتِ زمان ثابت کرد که فرزندان این آب و خاک را به خاطر اعتراض به خاک و خون کشیدند، این ظلم به شما نیز از چشم مردم پنهان نخواهد ماند.
در آن ایام نیز مهندس و شیخ بودند که به همراه ما مردم و خانواده ها برخاستند و در مقابل ظلم سر خم نکردند و برای دادخواهی خون های ریخته شده ی فرزندان ما کوتاهی نکردند و به دنبال آن حبس و حصر شدند.
اما مگر فراموش کرده و می کنیم آن بزرگواران همراهان ما بوده و هستند و حاکمیت، بودنِ آن ها را تاب نیاورد.
مگر فراموش می کنیم همدردی هایشان را و یا مردم فراموش می کنند روزهایی را که آنها می توانستند در مقابل ظلم کوتاه بیایند و به این سختی ها گرفتار نشوند؛ اما آنها استوار و مقاوم ایستادگی کردند.
باز می گویم: همانطور که فرزندم اعتقاد به راه و روش مهندس داشت و در انتخابات شرکت کرده بود و ناجوانمردانه کشته شد، خودم نیز قدم در راه فرزندم و مهندس و شیخ گذاشتم و راه آنان را ادامه داده و هیچگاه زیر بار ظلم سر فرو نخواهم آورد و با آنها پیمان می بندم تا زمانی که خون در رگم جاری است، راهشان را و همراهی ام را ادامه خواهم داد. باشد تا سیه چهره گان در نزد خدا بدانند ما همان ستم کشیده گانی هستیم که حاضریم جانمان را در این راه از دست داده اما زیر بار ظلم نخواهیم رفت.
شما دختران هیچگاه تنها نخواهید ماند و کسانی که اینگونه ستم ها و توهین ها را به ما مردم تحمیل می نمایند، باید بدانند دنیا به کفر می ماند اما به ظلم نه.
فراموش نخواهم کرد سال گذشته وقتی مرا به صورت تلفنی احضار نمودند و به مدت ۴ ساعت با آنها به بحث و گفتگو پرداختم می خواستند به من القاء کنند که من با جمهوری اسلامی عناد دارم که به آنها پاسخ دادم: فرزندم سه سال است که به دست نیروهای شما کشته شده ولی به هیچ کدام از مسئولین شما توهین و بی ادبی نکردم؛ اما از راه قانونی به دادخواهی خود ادامه دادم و این را حق خود می دانم و تا زمانی که آمر و عامل به من و خانواده ی من و ملت معرفی نگردد و در دادگاهی عادلانه پاسخگوی سوالات من نباشند، در این راه کوتاه نخواهم آمد و تا زمانی که هموطنان صبورمان در زندان و حصر و حبس به سر می برند، بخششی در کار نخواهد بود.
باید بدانند من و امثال من زمانی از گناه آنها گذشت خواهیم کرد که اعتراف به گناه خود کنند و طلب بخشش و گذشت نمایند.
آیا آنها ظرفیت این همه نجابت و انسانیت را از طرف ما مردم دارند؟ یا اینکه هنوز بر سر مواضع خود علیه ما مردم می کوشند؟
می خواهند همیشه ما مردم همچنان هر چه که آنها می گویند بدونِ چون و چرا بپذیریم .
آیا هنوز فکر می کنند ما مردم در عصر جاهلیت زندگی می کنیم؟ این همه تبعیض، دروغ ، ریا و نیرنگ و دزدی در بیت المال را نمی بینیم؟
آیا این کشور پهناور متعلق به تعدادی خاص و معلوم الحال است؟ پس ما مردم چه نقشی داریم؟ در انتخابات که به رای و نظرمان اهمیت نمی دهند . در اعتراضات که سرکوبمان می کنند و در دادخواهی که ما را عددی نمی دانند. دلمان را به چه خوش کنیم؟
فرزندان مان را می کشند و با افتخار به آنها انگ فتنه گر می زنند ولی باید باور کنند که خدایی هست که نظاره گر اعمال آنهاست . حتی اگر ما نیز رفتار زشت و ناپسندشان را ببخشیم، خداوند هیچگاه آنها را نمی بخشد؛ بلکه او قادری متعال است که به موقع جوابی دندان شکن به آنها خواهد داد.
عزیزان من خانواده ی محترم آقای مهندس موسوی و آقای کروبی و خانواده زندانیان سیاسی بدانید ملت یکپارچه نگران وضعیت شمایند و منتظر می باشند که حاکمیت به خواسته شان تن دهد و عزیزان مان را آزاد نماید.
زیرا اگر همچنان که دوست دارند دنیا باورشان نماید، باید به خواسته ی مردمشان نیز تن دهند.
ما مردم بر سر مطالبات خود همچنان ایستاده ایم و با افتخار می گوییم زمانی دست دوستی دراز خواهیم کرد که به خواسته های ما نیز توجه گردد.
پروین فهیمی
نظرات
ارسال یک نظر